که بادامی شوند

گیسوانت را به دریا بفروش

طوفان را تا آخرین دریا و

چشمانت را تا گیچ ترین شب ها

                                     دوست دارم

وقتی که آغاز می شوم با تو

ایمان می آورم به عریانی حس

و در آنسوترک های خودت

یک قریه مهتاب تحویل می شود چشم های مرا

عاشقستان خیال آمیزی می بینم که

شاهپرک ها به ماورای چشمت سقوط می کنند

و گل ها حس شامعه ی تو را عاشق می شوند

وقتی دستانت را می بویم

دریاچه ی خورشید جاری می شود

در لحظه های گمشدنم

غیر از خودم پشت کسی دق نمی شوم

این هم بهانه بود که می گفتی هیچ گاه

با چشم های خسته موافق نمی شوم

با تو که لحظه ها همگی قند می شوند

جانم مگو که خیلی شقایق نمی شوم

این حرف های خسته که زیب ات نمی دهد

عاشق کشی است شیوه ام عاشق نمی شوم

چمن نا گشته گل بو میته دختر

چو خود آمیره یی اشعار ناب است

سبید است و غزل بو میته دختر

سیاره بود

معشوقک دروغی

و چشم هایت با تو

ماه را جاروب کردم

خانه مالامال توست

من چشم هایم را در باران گم کرده ام

من چشم هایم را در آدینه ها گم کرده ام

و یا چشم هایم را در بین رنگ

                                   سرخ و

                                             سفیدو

                                                         سیاه گم کرده ام

***

 شایدچشم های گم شده ام از من متنفر اند

من به او تفاوت رنگ ها را آموخته بودم

اما به او رنگ آشنایی ها را یاد نداده بودم

چونکه من هم مانند چشم هایم نادان بودم

و حالا که می خواهم به جستجوی چشم هایم بروم

به همراهی خورشید نیازمندم

اما امروز که غروب زود تر آمده و خورشید را 

                                                        اندک

                                                                اندک

با خود می برد

من به دنبالش خواهم رفت

اگر به او نرسیدم

آب ها را گل آلود می کنم

تا که خورشید هم مانند چشم هایم  گم شوند

چون که خورشید به جستجوی چشم هایم نرفت

یک جفت چشم های مسافر رسیده بود

یک جفت چشم های کسی خسته بود و لیک

بر من عسل ز یار مهاجر رسیده بود

وقتی که رفته بودی غزل ها گلایه بود

غم ها بهانه ها متواتر رسیده بود

در انتهای کوچه به شب ها که خط زدی

دیگر غمی نبود به آخر رسیده بود

********

تو را ندیده و با اضطراب می میرم

برای فکر غلط کردن از نبودن تو

میان قصه و شعر و کتاب می میرم

به خشکسالی لب های من تبسم شو

بیا و زود که من بی حساب می میرم

کنون که مات ترینم  خودت که میدانی

برای چشم کسی بی حساب می میرم